يك دنياي به هم ريخته

دنياي به هم ريخته يعني همين وضعيتي كه ما داريم. جدا از نظم طبيعت، زندگي همه ما به هم ريخته است. از كار و زندگي گرفته تا سياست و اقتصاد و اجتماع. هيچي سر جاش نيست. اوني كه نبايد روي يك صندلي تكيه بزنه لم داده و حالا حالاها هم ول كن ماجرا نيست. همه هم بهش ميگن ول كن بابا برو اينجا در قد و قواره تو نيست، اما باز هم روي نوك پنجه پاهاش مي ايسته و ميخواد قدش رو بلند كنه.

يك ساعت خوشي

اين روزها عجب به روزمرگي افتاديم. همه تحولات هم در جهت شوكه شدن پيش ميره. يعني هر ساعت يك خبر منفي جديد از اوضاع و احوال كشور. آلودگي هوا هم اين روزهاي پاييز و زمستون را خيلي دلگيرتر از قبل كرده. خدايا از سر تقصيرات اين ملت بگذر و روي خوش زندگي رو بهشون نشون بده.

واقعا اگر فكر كنيد حتي براي يك ساعت تفريح هم غير از سينما و گشت و گذار توي مراكز خريد (كه اون هم به لطف گروني‌ها كم شده) ديگه آدم كجا مي‌تونه يك ساعت تمم خستگي‌ها رو بذاره زمين و فقط خوش بگذرونه؟

گاهي گمان نمي‌كني و مي‌شود

چند روزه كه به اين شعر اعتقاد عجيبي پيدا كردم:

گاهي گمان نمي‌كني و مي‌شود

گاهي نمي‌شود كه نمي‌شود كه نمي‌شود

گاهي هزار دوره دعا بي اجابت است

گاهي نخواسته قرعه به نام تو مي‌شود

گاهي گداي گداي گداي شهر مي‌شود نمي‌شود

گاهي تمام شهر گداي تو مي‌شود

فرار از گرما

دیروز از سفر سه روزه به خلخال برگشتیم. چند روزی گشت و گذار بین طبیعت بکر خلخال و استفاده از خنکی هوا در بین این گرمای وحشتناک تهران غنیمتی بود. ما کنار چشمه ازناو یه خونه گرفته بودیم که اتفاقا چقدر هم از ما استقبال کردند. جنگل اندبیل هم رفتیم که واقعا زیبا و خنک بود. در کنار این تفریح و تفرج، خوردن عسل و سرشیر و نون چرک چای واقعا لذت بخش بود.

حالا که دوباره برگشتیم تهران، باز هم گرمای هوا و عرق کردن بیش ازحد.

ماه من

باز هم تابستون شد و ماه من رسيد. عاشق تيرم با همه گرماش و حس نشستن توي خنكي وقتي كه از راه ميرسي. عاشق تابستونم بخاطر روزهاي بلندش و روشنايي بي نظيرش. عاشق تيرم بخاطر اينكه ماه منه. عاشق تابستونم بخاطر ميوه‌هاي رنگارنگش. عاشق اين فصلم بخاطر طعم خوش خوردن بستني وقتي كه عرق داره از سر و صورتت ميريزه. عاشق تابستونم بخاطر اينكه وقتي عطش داري تني به آب ميزني و خنك ميشي. عاشق تابستونم بخاطر مسافرتهاش و تفريحاتش. خدايا شكرت.

خاطرات خوبي از تابستون دارم به ويژه وقتي كه كارنامه مي‌گرفتيم و از خوشحالي قبول شدن بال در مي‌آورديم. يادم هست يك روز گرم تير ماه مادرم از صبح رفته بود كارنامه‌ منو بگيره. منم دل تو دلم نبود تا وقتي كه برگرده. از يك طرف اضطراب و از يك طرف هيجان اينكه از امتحاناتم چه نمره‌اي گرفتم. وقتي كه زنگ در رو به صدا درآورد نفسم تو سينه حبس شده بود. اگه تجديد آورده باشم مامانم چه برخوردي با من مي‌كنه؟ از طرف ديگه هم مطمئن بودم كه تجديدي ندارم چون بچه درس خون بودم. ولي خب اتفاقه ديگه. در رو كه باز كردم مادرم وارد شد و كارنامه رو از زير چادرش بيرون آورد و گفت بيا قبول شدي.

تا بخواد اين حرف رو بزنه قند تو دلم آب شده بود و وقتي خبر قبولي رو داد داشتم از خوشحالي بال در مي‌آوردم. خلاصه اينكه اون روز رو سر خوش و كيفور بودم از اينكه يك كلاس بالاتر رفتم و از اينكه مهر قبولي رو روي كارنامه‌آم مي‌ديدم. اون روز كارم شده بود ورانداز كردن كارنامه.

اين حس كارنامه گرفتن توي تابستون هر سال به نحوي تكرار مي‌شد. ياد اون روزها بخير.

بخور و بخواب

بعد از 10 روز خوردن و خوابيدن و استراحت مطلق، يك هفته كار خيلي سخت گذشت اونم همراه با يك هفته مجردي!

آبله

از صبح روز دوشنبه آبله مرغون گرفتم اونم در اواخر ۲۹ سالگی! همیشه فکر می کردم چه بدن مقاومی دارم که تا حالا نه آبله گرفتم  و نه اوریون. دوشنبه شب ۲ ساعت بعد از اینکه قرصی رو که دکتر تجویز کرده بود خوردم، به خواب عمیقی فرو رفتم و با صدای همسر برای خوردن شام به زور بلند شدم. هنوز قاشق اول رو به سمت دهنم نبرده بودم که احساس سرگیجه و حالت تهوع بهم دست داد. به سمت دستشویی رفتم اما از اینجا به بعدش دیگه متوجه نشدم که چه اتفاقی افتاد.

یا صدای جیغ مینا چشمام رو باز کردم دیدم توی دستشویی دراز کشیدم! خودم هم متعجب بوم که چرا من اینجا هستم؟! بالاخره به خودم اومدم و تونستم از زمین بلند بشم. مینا هم مدام گریه می کرد و زنگ می زد به اورژانس اما جواب نگرفت. به باباش زنگ زد و بالاخره به هر زحمتی بود رفتیم تهران. از دکترهای کرج خاطره خوبی نداریم. بعد از درمانگاه شهرداری و بیمارستان بیامبران رفتیم بیمارستان میلاد تا برای اطمینان از عدم وجود ضربه مغزی یا هر عارضه جانبی دیگه، سی تی اسکن شدم و خدا رو شکر اتفاق خاصی نیفتاده بود چون محل ضربه با گیج گاه فقط یک بند انگشت فاصله داشت و این یعنی رد کردن یک مرگ حتمی.

خلاصه اینکه الان هم صورتم بر از جوشه و دارم لحظه شماری می کنم که کی این دوران تموم میشه.

اعتماد به نفس

اين روزها يه حس اعتماد به نفس عجيبي دارم. احساس مي‌كنم از پس هر كاري بر ميام و خيلي به آينده اميدوارم. احساس مي‌كنم اتفاقات خوشايندي در راهه.

آب و نون نوروز

ايام نوروز اگر براي ما ايراني‌ها مصادف با افزايش خرج و بالا رفتن هزينه‌هاست، براي همسايگان ما فرصتي براي صيد دلارهاي ايرانيان است و بس؛ آن هم به دليل ضعف مفرط عملكرد مديران بالادستي و پايين دستي ما در امر گردشگري و جذب توريست.

نوروز بهترن فرصت است براي كشاندن گردشگران خارجي به ايران براي آشنا كردن آنها با آداب و رسوم كهن ايراني و لذت بردن از طبيعت بهار. اما بخاطر هزار و يك دليل گفته و ناگفته نه تنها اين فرصت را از دست مي‌دهيم، بلكه موجب مي‌شويم گردشگران داخلي نيز جذب كشورهاي همسايه شوند تا در سايه نعمت برگزاري كنسرت‌هاي مختلف، دلارهاي خود را به جيب كشورهاي همسايه واريز كنند و بدين ترتيب سرمايه‌اي كه ما نمي‌توانيم جذب كنيم، حداقل دو دستي تقديم كشورهايي همچون ارمنستان، آذربايجان، تركيه، عراق و امارات شود. به قول معروف اگه براي من آب نداشت براي تو نون داشت!

كارهاي ناتموم

هميشه روزهاي آخر اسفند يه حال و هواي ديگه‌اي داره. همه دنبال اين هستند كه كارهاي ناتموم رو تموم كنند. كاش هميشه همين طور باشه.